Radziejowa i Przehyba - Beskid Sądecki
Trasa: Rytro – Radziejowa – Przehyba – Rytro
Dystans: 28,60 km
Przewyższenia: 1193 m
Czas wędrówki: 7h 37min
Kolejny wpis z cyklu – odkrywamy niesamowite Beskidy!
Tym razem zabieram Was na wycieczkę po Beskidzie Sądeckim. Dla spragnionych pomysłów na inne trasy w tym paśmie – odsyłam do poprzedniego wpisu: Zimowe wejście na Turbacz
Tym razem za cel naszej wycieczki obraliśmy najwyższy szczyt Beskidu Sądeckiego – Radziejową oraz leżącą nieopodal Przehybę.
Trasa ta była jedną z pierwszych wycieczek w góry, na które zabrał mnie tata i gdzie złapałam górskiego bakcyla.
Wyruszyliśmy z Krakowa o 7 rano. Przed nami było około 2h drogi, a potem czekała nas całodniowa wędrówka.
Szukając dzień wcześniej szlaków prowadzących na Radziejową, wszyscy jednoznacznie wskazywali czerwony szlak prowadzący z Rytra. Najdłuższy, a zarazem najbardziej malowniczy. Jest to też fragment GSB – Głównego Szlaku Beskidzkiego.
Dojechaliśmy do Rytra, pod dworzec PKP, gdzie zostawiliśmy samochód. Parking jest darmowy i niewielki, jednak bez problemu znaleźliśmy wolne miejsce.
Ubraliśmy buty, przepakowaliśmy plecaki i ruszyliśmy.
Trasa rozpoczyna się na wysokości 350 m n.p.m. Najpierw biegnie asfaltową drogą, wśród domostw i wyżej wśród soczystych, zielonych łąk.
Co ciekawe szlak od samego początku wita nas ostrym, długim podejściem.
Mimo, że dzień nie jest zbyt upalny, idąc w górę wśród traw, czujemy jak ziemia oddaje ciepło. Nie możemy się doczekać, aż w końcu wejdziemy do lasu, aby znaleźć trochę cienia.
Widoki są bajeczne, a szczególnie te za naszymi plecami, więc polecam od czasu do czasu oglądnąć się za siebie.
Ścieżka zmienia się z asfaltu, w drogę szutrową, a potem wąską dróżkę biegnącą pośród traw, prosto do lasu.
Szlak jest bardzo dobrze oznakowany. Wchodzimy do lasu, gdzie zaznajemy trochę chłodu.
Teraz droga na zmianę biegnie przez las i przez słoneczne polany.
Po około 5 km wspinaczki, docieramy docieramy na Kordowiec, znajdujący się na wysokości 762 m n.p.m. Tak więc 400 m przewyższenia za nami.
Mijamy tutaj starą drewnianą chatę oraz kilka osób wieszających kapliczkę. Idziemy dalej, by po przejściu kolejnego fragmentu przez las zauważyć kolejne chaty, przy których pasą się owce.
Dodatkowo słyszymy tutaj najpiękniejszy koncert świerszczy. Aż chciałoby się zatrzymać tutaj na dłużej…
Kolejnym ciekawym punktem jest pomnik upamiętniający szkołę podstawową, która się kiedyś tutaj mieściła.
W dalszej części trasy naszym oczom ukazuje się borówkowy raj. Są one dosyć kwaśne, ale zupełnie nam to nie przeszkadza.
Wreszcie docieramy na Niemcową 1001 m n.p.m – przekroczyliśmy 1000 m, więc teraz będzie już prościej. Przynajmniej taką mamy nadzieję.
Kamienista droga prowadzi nas nadal naprzód. Co jakiś czas widzimy znaki ostrzegawcze dla narciarzy biegowych. Pierwszy raz spotykam takie na szlaku.
Następnym punktem naszej trasy jest Wielki Rogacz.
Mamy już za sobą 10 km oraz 800 m przewyższenia i jak dotąd na szlaku mijaliśmy pojedyncze osoby.
Nagle widzimy całe grupy ludzi. Wszystko za sprawą dochodzącego tutaj niebieskiego szlaku z Obidzy, który jest najprostszym i najbardziej popularnym szlakiem prowadzącym na Radziejową.
Cieszymy się, że obraliśmy mniej uczęszczany szlak.
Co więcej, w tym miejscu nareszcie otwierają się widoki na Tatry, które majestatycznie wyrastają znad dużo niższych pagórków.
Przed nami, gdzieś wśród drzew, znajduje wieża widokowa na Radziejowej, do której zmierzamy.
Końcowe podejście jest mało przyjemne, dość strome i kamieniste.
Pokonujemy ostatnie 100 m przewyższenia i nareszcie docieramy na najwyższy szczyt Beskidu Sądeckiego – Radziejową 1262 m n.p.m.
Sam szczyt znajduje się w lesie, ale całkiem niedawno powstała tutaj wieża widokowa, na którą można wejść za darmo.
Z góry roztaczają się przepiękne widoki na Tatry oraz na wszystkie strony.
Krótki odpoczynek, ruszamy dalej. Powoli robimy się głodni. W końcu kolejnym naszym celem jest schronisko na Przehybie.
W tej części widoki są jeszcze piękniejsze. Chociaż jest tutaj też sporo drzew zniszczonych prawdopodobnie przez jakąś wichurę.
Na horyzoncie majaczy przekaźnik na Przehybie – piwo i jedzenie coraz bliżej!
Po około 5 km przyjemnej wędrówki – na tym odcinku trasa jest raczej płaska – docieramy do schroniska na Przehybie.
Trzeba jeszcze chwile poczekać w kolejce, aby złożyć zamówienie. Za to już za chwilę rozsiadamy się na tarasie z widokiem na Tatry, z pysznym, zimnym, lokalnym piwem.
Dłuższa przerwa, ładujemy akumulatory, aby zaraz wyruszyć w drogę powrotną do Rytra, tym razem niebieskim szlakiem.
Przed nami około 10 km marszu.
Cofamy się kawałek do Rozdroża pod Wielką Przehybą i odbijamy tym razem na niebieski szlak.
Droga powrotna biegnie głównie przez las. Sporo jest stromych kamienistych zejść, a co jakiś czas wychodzimy na otwarte polany, gdzie możemy ostatni raz spojrzeć na otaczające nas pagórki.
Tutaj znowu ludzi jest niewiele, część trasy jest dość mocno zarośnięta i czasem musimy się przedzierać przez krzaki.
Ostatecznie wychodzimy z lasu na asfaltową drogę, którą idziemy jeszcze 5 km przez miasto, aby dotrzeć z powrotem do samochodu.
Ten odcinek jest chyba najbardziej męczący – powrót na asfalt jest dość bolesny dla stóp, po tylu kilometrach.
Cała trasa zajęła nam około 7,5h – samego marszu. Przeszliśmy prawie 29 km i pokonaliśmy ponad 1000 m przewyższenia.
Trasa nie należy do najprostszych, jest dość długa i pokonuje się sporą wysokość. Natomiast potwierdzam, że jest bardzo malownicza i cieszę się, że ją wybraliśmy.
Polecam każdemu, kto szuka pomysłu na całodniową wycieczkę i nie boi się odległości.
Dla tych, którzy wolą krótsze i łatwiejsze wycieczki, sugeruję sprawdzić trasę od Obidzy.
